BÜŞRA'NIN HAYATINDANNN

Küçücük

Domateslerden

 Öğrendiğim Kocaman

 Şeyler 🍅


Ben ilk kez bu yıl hayatımda domates kuruttum.






Yıllardır annem yaparken, bunu neden yaptığını ya da hazırladığı herhangi bir kışlığın ne kadar emek istediğini hiç düşünmedim.

 Şehirde yaşayan birçok insan gibi ben de gidip marketlerden, aktarlardan aldım. Hangi koşullarda hazırlandığını bilmeden, ne kadar emek harcandığını düşünmeden…


İlk kez bu yıl emeğin ne olduğunu gerçekten öğrendim.


Bu yıl eve o kadar çok domates geldi ki hangisini nereye kullanacağımı şaşırdım. Kimini çiğden buzluğa attım, kimini sos yaptım. Sos yaptım, yine sos yaptım… 😄 Bir baktım hâlâ elimde kocaman bir domates yığını var.


“Yahu,” dedim, “bunları da kurutuvereyim.”
Ama bu işin bu kadar emek istediğini bilmeden başladım.


Domatesleri kurutmaya başladığımda ilk gün hava çok güzeldi. Sonra yağmurlar başladı. Bitmeyen yağmurlar, yağmur yağıyor koş domatesleri topla. Yağmur duruyor, yeniden ser. Tekrar yağmur… Tekrar topla…

O zaman fark ettim.
Meğer annemin yıllardır yaptığı o kışlıkların arkasında ne kadar büyük bir emek varmış.


Daha önce hiç düşünmediğim kadar düşündüm bu kez. Tarlada ekmek emek, yetiştirmek emek, toplamak emek, taşımak emek… Hatta küçücük bir domatesi sofraya getirene kadar yapılan her şeyin içinde ayrı bir emek var.


Ve biz bazen, şehirde yaşamanın bize verdiği kolaylıklarla, bütün bunları ne kadar da küçümsüyoruz.

“Annem neden bunlarla uğraşıyor, marketten alsak olmaz mı?” diye düşündüğüm zamanları hatırladım.

Meğer mesele sadece domates değilmiş.

Mesele, emeği görebilmekmiş.

Bu yıl yarım file kadar domates kuruttum. Büyük bir macerayla kuruttuğum bu domatesler şimdi karşımda duruyor. Sos mu olsak, yemeğe mi katılsak diye bekliyorlar. 😄


İşin aslı, ben de onları nerede kullanacağımı tam bilmiyorum.

Ama tarladan doğrudan geldiği için kokusu, dokusu, her şeyi o kadar güzel ki bazen “Çerezlik gibi yesem mi?” diye düşünüyorum. 😂


Ve sanırım bu yıl hayatımda ilk defa gerçekten emeğe saygıyı öğrendim.

Belki de bunu bana sadece domatesler öğretmedi.

Çocuklarımın da bu yıl bana kattığı çok şey oldu.
Bir gün kızım bana,

“Anne, sen ne kadar hızlı ve güzel yemek yapıyorsun. Bence ünlü olabilirsin.”
dedi.

Ben de belki de ilk kez gerçekten “Neden olmasın?” diye düşündüm.

Ve bu blog böyle başladı.

Çocuklarıma bir şeyler kalsın istedim.

Tariflerim, yaptığım yemekler, yaşadığım günler, küçük mutluluklarım, büyük üzüntülerim…

Kısacası benden onlara bir hatıra kalsın istedim.

Sonra çocuklarımın bana söylediği başka bir cümle vardı:
“Anne, her şey geçici. Sen kalıcısın, anılar kalıcı.”

Sanırım uzun zamandır kendimi fark etmemiştim.

Yazmaya hep meyilliydim. Kafamda bir sürü şey vardı ama bir türlü toparlayıp yazamıyordum. Biriktirdim, erteledim, sustum etraftan çekindim hani şu bitmeyen elalemdenn…


Şimdi ise biriken tarifleri, anıları, yaşadıklarımı ve öğrendiklerimi yazmaya karar verdim.


Belki de küçücük domateslerin, henüz büyümemiş o minik meleklerimin tavsiyesiyle başladım bu işe.


Sonuçta bu dünyaya bıraktığımız en güzel şeylerden biri anılarımız değil mi?



Bu şehirde bana mutluluğu, sevgiyi ve en önemlisi emeği yeniden öğreten şeylerin aslında çok büyük olması gerekmediğini öğrendim.

Bazen küçücük bir domates…

Bazen çocuklarının söylediği tek bir cümle…

Bazen mutfakta yaptığın bir yemek…

Bazen de kimsenin önemsemediği küçük bir an, insanın hayatında kocaman bir yer edinebiliyor.

Artık biliyorum ki insan hayattan çok şey istememeli belki de.

Çok para, çok eşya, çok büyük bir hayat…


Belki de sadece doğru şeyleri istemeli.
Mutluluk, huzur, sevgi, saygı ve emek…

Şimdi herkes bana soruyor:

“Orada mutlu musun?”

Buradan cevap vereyim:
Evet, mutluyum. Hem de belki de hiç kimsenin olmadığı kadar.

Çünkü artık mutluluğun ne kadar büyük bir şey olduğunu değil, ne kadar küçük şeylerin içinde saklanabildiğini biliyorum.

Ve bugün bunu bana yarım file domates ve henüz daha büyümemiş iki çocuk öğretti.. 🍅❤️ 

Meğer bazı şeylerin kıymetini anlamak için önce kendi ellerin gerekiyormuş..Seni sen yapan başkalarının tercihleri değil kendi isteklerinmiş ...

Bu yazının sonuna bunu eklemeden duramam lütfen ellalem sesinizi kısar mısınız!!! Çünkü kirli düşüncelerinizle etrafınızı kirletiyorsunuz.. 

Bunlarda kurumuş domateslerimmm..



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

BÜŞRA 'NIN HAYATINDAN

Bugün yine ne yapsam...