ISPARTA GÜL ŞEHRİ Mİ MEYVE ŞEHRİ Mİ??
Isparta Gül Şehri mi, Meyve Şehri mi? 🍎🌸 Bir Elma Toplama Macerası ve Çiftçinin Emeği
Bazen gerçekten her insanın yaşadığına inandığım o ruhsal daralmanın içine giriyorum. İki gün boyunca daha önce yapmadığım bir işte çalıştım. Şimdi düşünüyorum da bir daha yapar mıyım, açıkçası bilmiyorum. 🙈
Ben Isparta'da yaşıyorum. Bence bu şehrin adı Gül Şehri değil, Meyve Şehri olarak değiştirilse hiç de haksızlık olmaz! 😄 Hele benim gibi ilçede yaşıyorsanız etrafınıza baktığınızda her yerde gül değil, meyve ağaçları görürsünüz.
En güzel zamanları da bahar aylarıdır. Her yer çiçek açar, ağaçlar bambaşka bir güzelliğe bürünür. İnsan bakmaya doyamaz. 🌸🍃
Ama sonra o güzel görüntülerin ardından, çiftçinin bütün yıl emek verdiği mahsulleri toplama zamanı gelir. Kayısı derken elma, elma derken başka işler… Yazın ve sonbaharın nasıl geçtiğini anlamadığınız günler başlar.
Ben de yazın kendimi denemek için kayısı toplama işine girmiştim. Ne yazık ki çiftçi olarak yetişmemişim. Üstelik karakter olarak da çabuk pes etme eğilimindeyim. Bir çiçeği bile yetiştirmekte zorlanırken insanların o kocaman ağaçlara nasıl baktığını, onları nasıl büyüttüğünü gerçekten anlamakta zorlanıyorum.
Ama bu emeği veren insanların arasındayım ve hepsini gönülden tebrik ediyorum.
Bu defa da elma sezonunda, iki günlüğüne kendimi denemeye gittim.
Aslında bir ağaçtan meyve toplamak çok zevkli. Dalındaki elmayı koparmak, kasaya yerleştirmek insana güzel geliyor. Fakat işin bir de görünmeyen tarafı var. Ağaçlara ve meyvelere zarar vermemek, çiftçinin bir yıllık emeğini boşa çıkarmamak için gösterilen özen…
Ben yıllarca hemşirelik mesleğinde hastalarıma bir şey olmasın diye bebek gibi bakmaya alışmışım. Elma toplarken de aynı hassasiyetle hareket etmeye çalıştım. Bu sefer de elmaları incitmeden toplamanın telaşına düştüm. 😂
İki günlük elma maceram da yazın yaşadığım kayısı toplama maceram da bana şimdilik yetti de arttı bile!
Ama bu iki gün bana yalnızca meyve toplamanın zorluğunu öğretmedi. Bir de işin pazarlık kısmı var ki insanı asıl düşündüren tarafı belki de burası.
Kim ne derse desin, çiftçinin hakkının en çok yenildiği yerlerden birinin ürününü satma aşaması olduğunu düşünüyorum. Çiftçi aylarca toprağıyla uğraşıyor, ağacına bakıyor, suluyor, buduyor, hastalıklardan korumaya çalışıyor. Sonunda hasat zamanı geldiğinde bütün umudu o üründen kazanacağı para oluyor.
Fakat tarladan düşük bir fiyata alınan ürünün tüketiciye ulaşana kadar birkaç katına satıldığını görmek insanın içini acıtıyor. Elbette nakliye, depolama, işçilik ve satış gibi masraflar da var. Ancak bütün bu süreçte asıl emeği veren çiftçinin kazancı yeterli değilse burada ciddi bir sorun var demektir.
Çiftçi ürününü satmak istese ayrı dert, emeğinin karşılığını alabilmek için fiyatına itiraz etse ayrı dert… Bir de ürününü sattığı hâlde parasını alamama meselesi var.
İnsan düşünüyor: Bunca emeğin karşılığı gerçekten bu mu olmalı?
Bizler pazardan, manavdan meyvemizi alırken çoğu zaman yalnızca etiket fiyatını görüyoruz. Oysa o elmanın dalına gelene kadar geçen bir yılı, o ağacın başında verilen emeği, çekilen zahmeti ve çiftçinin yaşadığı endişeleri görmüyoruz.
Belki de elmayı elimize aldığımızda yalnızca bir meyveye değil, bir insanın aylarca verdiği emeğe de bakmayı öğrenmeliyiz.
Bir de bütün bunları düşünürken tarih derslerinde öğrendiklerimiz geliyor aklıma. Atatürk'ün çiftçiye verdiği değer ve hepimizin bildiği o söz:
“Köylü milletin efendisidir.”
Bu söz, Mustafa Kemal Atatürk tarafından 1 Mart 1922 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisinde dile getirilmiştir. Atatürk aynı konuşmada, Türkiye'nin gerçek sahibi ve üreticisinin köylü olduğunu vurgulamış; köylünün refahı ve mutluluğu hak ettiğini ifade etmiştir.
Yani bu söz yalnızca güzel bir cümle değildir. Üreten insanın, toprağı işleyenin, milletin sofrasına yiyecek getiren kişinin değerini hatırlatan önemli bir düşüncedir.
Bugün de çiftçinin emeğinin karşılığını alması, ürününü adil şartlarda satabilmesi ve geçimini sağlayabilmesi gerektiğini düşünüyorum.
Ben iki gün elma toplarken zorlandım. Oysa bu işi yıllardır yapan, geçimini topraktan sağlayan insanlar için hasat yalnızca iki günlük bir macera değil. Onların bütün bir yılını, emeğini, masrafını ve umudunu taşıyor.
Belki ben çiftçi olamadım, belki bir ağaç yetiştirmeyi bile tam olarak beceremiyorum. Ama artık o ağaçlara baktığımda yalnızca çiçeklerini ve meyvelerini görmeyeceğim. O ağaçların arkasındaki emeği de daha iyi anlayacağım.
Millete saygı, çiftçiye saygı, insanlığa saygı ve en önemlisi emeğe saygı…
Çünkü soframıza gelen her lokmanın arkasında bir emek var. O emeğin hakkının verilmesi dileğiyle… ❤️🍎

Yorumlar
Yorum Gönder