BÜŞRA'NIN Hayatından Konu KPSS Değil
Konu KPSS Değil ,Biraz
Hayat Meselesi
Bir Pazartesi
Sendromu Meselesi:
Yaşadığımız
Baskıların Farkında
mıyız?
Bugün nedense içimde ne olduğunu tam olarak bilmediğim bir sıkıntı mı, heyecan mı, yoksa başka bir şey mi var, bilmiyorum. Bazı günler bunu çok yoğun hissederken bazı günler gayet sakin uyanıyorum. Ama böyle sıkıntılı uyandığım günlerde kendimi bir şekilde motive etmeye çalışıyorum. Bazen bir kahveyle, bazen güzel bir sözle, bazen de kendime bir uğraş bularak…
Fakat bazen ne yapsam da geçmiyor. İşte o günlerde ne yapmalıyım, inanın ben de bilmiyorum.
Belki yaklaşan sınavımdan dolayıdır. Belki de kendi kendime kurduğum baskının altında kalıyorum. Bütün yıl hazırlandığım, benim için belki de son şansım olarak gördüğüm bir sınav var önümde. Hâlâ eksiklerimin olduğunu düşünüyorum. Ne kadar çalışsam da sanki yetişmeyecekmiş, bir şeyleri unutacakmışım gibi hissediyorum. Sanırım sınava girene kadar bu duygu benimle kalacak.
Bir de geçmişte yaşadığım rahatsızlığı hatırlayınca korkularım daha da büyüyor. Yeniden hafıza kaybı yaşama, o korkunç günlere dönme düşüncesi bile beni endişelendiriyor. Belki de bugün hissettiğim huzursuzluğun içinde bütün bunların payı var. Bazen insan kendi kendine o kadar çok şey yüklüyor ki taşıdığı yükün farkına bile varamıyor.
Peki, diğer insanlar böyle zamanlarda kendilerini nasıl sakinleştiriyor, gerçekten çok merak ediyorum.
Herkesin kendine göre bir yöntemi vardır mutlaka. Kimisi yürüyüşe çıkar, kimisi kahvesini alıp düşüncelere dalar, kimisi de kendini işine gücüne verir. Ama bazen insan ne yaparsa yapsın içindeki o duygu bir türlü geçmez ya, işte tam da öyle günlerden bahsediyorum.
Bütün bunları düşünürken aklıma çocuklarımız geliyor. Her an bir yarışın içinde olan, sürekli sınavdan sınava koşan, küçücük bedenlerinde kocaman yükler taşıyan çocuklarımız…
Onları bu kadar küçük yaşlarda böyle bir yarışın içine sokan düzene sinirlenmiyor değilim.
Üstelik bu yollardan biz de geçtik, hâlâ geçiyoruz. Belki de bu yüzden çocukların yaşadığı baskıyı daha iyi anlayabiliyoruz.
Bence eğitim sistemi her çocuğun aynı şeylerde başarılı olmasını beklemek yerine, onların ilgi alanlarına, yeteneklerine ve hayallerine göre şekillenmeli. Her çocuk matematikte, Türkçede ya da başka bir derste aynı başarıyı göstermek zorunda değil. Kimi el becerileriyle, kimi sanatla, kimi teknolojiyle, kimi de bambaşka alanlarda kendini gösterebilir. Önemli olan, çocukların neyi yapamadıklarına odaklanmak yerine neyi yapabildiklerini keşfetmelerine yardımcı olmak değil mi?
Elbette temel dersler önemli. Ama bir çocuğun geleceğini yalnızca sınavlarda yaptığı doğrular ve yanlışlar üzerinden değerlendirmek ne kadar doğru?
Bir de kendi mesleğim açısından düşündüğüm bir konu var.
Ben neden KPSS'ye giriyorum? Yıllarca bu mesleğin eğitimini aldım, anestezi alanında çalıştım. Mesleğimi yapabilmek için gereken bilgi ve becerileri öğrendim. Peki, neden yeniden matematik, coğrafya gibi derslerden sınava girerek kendimi kanıtlamak zorundayım?
Yanlış anlaşılmasın, genel kültürün ya da matematiğin gereksiz olduğunu düşünmüyorum. Benim sorguladığım şey, bu bilgilerin mesleğe yerleşme sürecinde ne ölçüde belirleyici olması gerektiği.
Neden mesleki yeterliliğimizi daha fazla ölçen bir sistem olmasın? Anestezi alanında doz hesaplama, damar yolu uygulamaları, hasta bakımı, acil durumlara müdahale ve mesleki bilgi gibi konular üzerinden değerlendirildiğimiz bir sınav düşünün. Elbette hasta güvenliğini koruyan, uygulama becerilerini ve güncel mesleki bilgileri ölçen, adil ve standart bir değerlendirme sistemiyle…
Bir avukatın hukuk bilgisi ve mesleki yeterliliği, bir öğretmenin kendi alanındaki bilgisi ve öğretme becerisi, bir sağlık çalışanının da kendi mesleğine ilişkin yeterliliği daha fazla dikkate alınamaz mı?
Bence üzerinde düşünülmesi gereken bir konu bu. Çünkü bir mesleği yıllarca öğrenmek, uygulamak ve o alanda deneyim kazanmakla genel bir sınavda başarılı olmak aynı şey değil. Elbette kamuya personel alırken adaletin, liyakatin ve fırsat eşitliğinin korunması gerekiyor. Benim düşüncem, bunları sağlarken mesleki yeterliliğin de çok daha fazla önemsenmesi gerektiği.
Çocuklarımıza dönecek olursak… Onlar da sürekli sınavdan sınava, kurstan kursa koşmak yerine ilgi duydukları meslekleri daha erken yaşlarda tanıyabilseler, farklı alanları deneyimleyebilseler ve yeteneklerini geliştirebilseler nasıl olurdu?
Belki o zaman çocuklarımız yalnızca sınav kazanmak için değil, gerçekten istedikleri bir geleceği kurabilmek için öğrenirlerdi. Belki de başarıyı yalnızca alınan puanlarla ölçmek yerine, kişinin kendi potansiyelini keşfetmesiyle değerlendirmeyi öğrenirdik.
Bunları yazarken amacım ne sınavlara karşı çıkmak ne de eğitimin önemini küçümsemek. Ben yalnızca kendime ve hepimize şu soruyu sormak istiyorum: Başarılı olmak için bu kadar baskı altında kalmak zorunda mıyız?
Belki de bazen durup kendimize, çocuklarımıza ve içinde yaşadığımız sisteme başka bir gözle bakmamız gerekiyor.
Şimdi gerçekten merak ediyorum…
Benim gibi düşünen kaç kişi var? Sizce de mesleki yeterlilik, işe alımlarda daha fazla dikkate alınmalı mı? Çocuklarımızın yeteneklerine göre yönlendirildiği, sınav baskısının azaldığı bir eğitim sistemi mümkün mü?
Yorumlarda düşüncelerinizi okumayı çok isterim. Belki aynı şeyleri düşünen ama sesini duyuramayan birçok insanızdır.
Sevgiler… ❤️

Yorumlar
Yorum Gönder